Νέα χρονιά, νέα τσάντα

Γεια χαρά και πάλι σε όλους σας!

Όπως σας ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση, η χρονιά άρχισε με τ’ απαραίτητα συγυρίσματα των ραπτικών καθώς και τη διάθεση για να ράψω μια πάνινη τσαντούλα για τα βιβλία του κλαρινέτου κι όχι μόνο. 

Με τον αγαπημένο μου γκρι καμβά, με τον οποίο έχω φτιάξει τόσες και τόσες τσαντούλες (εδώ, εδώ, εδώ, εδώ) μιας και το χρώμα του είναι τόσο ουδέτερο και ταιριαστό με τα πάντα, έβαλα μπρος κι αυτή τη δημιουργία, η οποία μου πήρε παραπάνω απ’ όσο περίμενα. 

Είναι που είχε καλό καιρό την Κυριακή και τον επωφεληθήκαμε για να πεζοπορήσουμε στο νησί είναι που είχα και καιρό να καταπιαστώ με φερμουάρ, οπότε μου πήρε κάτι παραπάνω. Όπως σας είπα και την προηγούμενη φορά, το δυσκολότερο σημείο στην κατασκευή θα ήταν η φόδρα, μιας και ήθελα να της βάλω το φερμουάρ με συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να είναι κάπως «χωστό» μέσα στην τσάντα, αν το λέω καλά…

Βρήκα, λοιπόν, ένα βιντεάκι, φρέσκαρα τα βήματα και το ακολουθούσα πιστά. Όλα πήγαν εξαιρετικά μέχρι που έγινε η τελική ραφή του φερμουάρ πάνω στη φόδρα…και κατέληξε να κοιτάει προς τα κάτω! Τώρα, το βιντεάκι δεν τα είπε καλά, εγώ κάπου μπερδεύτηκα;; Μυστήριο έμεινε, δεν έδωσα δεύτερη ευκαιρία στο βιντεάκι. Το ξήλωσα κατευθείαν κι αφού έβαλα το μυαλό μου να σκεφτεί (κάνοντας και πρόβα πάνω στη φόδρα) το ξαναέραψα σωστά αυτή τη φορά. 

Βιάστηκα όμως να χαρώ, γιατί παρατήρησα ότι τα πλαϊνά του φερμουάρ ήταν τελικώς πολύ μεγάλα και το φερμουάρ βυθιζόταν προς τα κάτω, με αποτέλεσμα να μην ανοίγει πολύ εύκολα. Και τί να την κάνεις τσάντα που είναι δυσλειτουργική; Στην αρχή είπα να κάνω τα στραβά μάτια. Την επόμενη μέρα πρυτάνευσε η λογική κι άρχισα το ξήλωμα. Μεταξύ μας δεν ήταν και τόσο πολύ. Τέσσερα γαζιά έσπασα. Έκοψα κάμποσο από τα πλαϊνά πάνελ του φερμουάρ και στερέωσα με τις καρφίτσες την κατασκευή για το τελικό ράψιμο. 

Την Παρασκευή το πρωί, λοιπόν, έβαλα μπρος νωρίς νωρίς και μετά από λίγη ώρα η φόδρα είχε ραφτεί και σιδερωθεί. 

Της πρόσθεσα και μια μικρή τσεπούλα για να μένουν σε μια μεριά όλα τ’ απαραίτητα.

Για το τέλος έμειναν οι ιμάντες. Έτοιμοι, βαμβακεροί σε μαύρο χρώμα για να ταιριάζουν με το φερμουάρ και για να κάνουν αντίθεση με το γκρι -μιας και η τσάντα εξωτερικά είναι τόσο απλή. 

Μετά το μεσημεριανό φαγητό έγινε το τελικό ράψιμο. Είχα αφήσει στην πλαϊνή ραφή της φόδρας άνοιγμα για να γυρίσω από κει την τσάντα και να ’σου, ξεπρόβαλε! 

Μετά από ένα καλό σιδέρωμα, έκανα κι ένα τελευταίο γαζί στην κορυφή της τσάντας και περιμετρικά του ανοίγματος για να μη σηκώνεται η φόδρα προς τα πάνω. 

Έτοιμη, λοιπόν, η πρώτη χειροτεχνία για το 2026! Και πόσο μου αρέσει αυτή η αντίθεση ανάμεσα στην απλότητα της εξωτερικής όψης και την πιο πολύβουη -λόγω υφάσματος- και περιποιημένη εσωτερική όψη. 

Τα βιβλιαράκια μου φιλοξενούνται ανετότατα μέσα στην τσαντούλα, η οποία νιώθω από τώρα ότι θα βιώσει στιγμές δόξας και θα χρησιμοποιείται τακτικότατα! 

Είναι γεγονός, ότι δεν περίμενα τόσες αναποδιές σε αυτό το πρώτο πρότζεκτ της χρονιάς, αλλά από την άλλη κάθε τι που «σκουριάζει» θέλει και χρόνο για να επανέλθει. Κι εγώ πραγματικά είχα καιρό να ράψω μια τσαντούλα. Οπότε ευπρόσδεκτη και η κάθε μικροαναποδιά! 

Σας αποχαιρετώ με άλλο ένα γουράκι που έλαβα στο μεταξύ δια χειρός Ρένας Χριστοδούλου, η οποία είναι η επιτομή της ανακύκλωσης ανεξαρτήτως υλικού! 

Για δείτε το χαρούμενο και λαμπερό αστέρι που δημιούργησε, αλλά και την εξαιρετική καρτούλα της. Σ' ευχαριστώ Ρένα και πάλι! 

Φιλάκια πολλά, 

Ευγενία    

Ετοιμάζοντας μια τσαντούλα για τη νέα χρονιά

Καλημέρα σε όλη την παρέα!

Ελπίζω να είστε καλά και ν' απολαμβάνετε τις μέρες του Γενάρη, με ό,τι φέρνει η καθεμία τους. Σιγά σιγά η ρουτίνα επανέρχεται, οι χριστουγεννιάτικες διακοπές μετατρέπονται σ' ευχάριστες αναμνήσεις κι έτσι συνεχίζουμε τον κύκλο της ζωής. 

Χθες, λοιπόν, αποφάσισα να κινητοποιηθώ λίγο πιο πολύ και για τη νέα χρονιά να ράψω μια απλή tote bag (ένα project ακάμωτο, που με ακολουθεί από την Κέρκυρα). Τα είχα όλα έτοιμα, το ύφασμα, τους ιμάντες, το θερμοκολλητικό, το φερμουάρ και τα μεταλλικά στοιχεία. Ακόμα και τις διαστάσεις, μιας και θα επαναλάμβανα επί της ουσίας την τσάντα που είχα φτιάξει κάποια χρόνια πριν για την αδερφή μου. 

Στην Κέρκυρα, όμως, ξελογιάστηκα και το 'ριξα στο ράψιμο ρούχων, κάτι που μέχρι τότε δεν το τολμούσα. Τώρα, πια ήρθε η κατάλληλη στιγμή για μια επαναφορά, αφού χρειάζομαι την τσάντα για να κουβαλάω τα μαθήματα του κλαρινέτου στο μάθημα. Ναι, ναι, καλά διαβάζετε. Αυτό το χόμπι το αρχίσαμε με το Βασίλη στην Κέρκυρα κι ομολογουμένως δεν υπήρχε καταλληλότερο νησί για να γραφτούμε σε μια φιλαρμονική και να καταπιαστούμε με τη μουσική. 

Ο Βασίλης με τη στολής της Φιλαρμονικής
Σιναράδων μετά τον Επιτάφιο πέρυσι

Έτσι, λοιπόν, μετά από δεκαετίες αδράνειας -μιας και οι δυο μας κάναμε μουσική στα μαθητικά μας χρόνια- ξαναγίναμε μαθητές σε κάτι εντελώς καινούργιο για μας. Ο Βασίλης στην τρομπέτα κι εγώ στο κλαρινέτο. Ντουέτο και στη μουσική, λοιπόν!  

Βέβαια, προτού αρχίσω το νέο πρότζεκτ έκανα μια γενική τακτοποίηση στα ραπτικά μου. Σουλουπώθηκαν τα υφάσματα, αυτά τα λίγα που κουβαλάω σε κάθε μετακόμιση, τακτοποιήθηκαν τα quilt tops και μπήκαν όλα σε μια σακούλα για να μετατραπούν σε παπλώματα. Συμμάζεψα και τα ρεταλάκια μου και τα έβαλα μέσα σε ειδικά σακουλάκια ανάλογα με το σχέδιο ή το μέγεθος. Κράτησα και τα πιο μικρά αυτή τη φορά μήπως κάνω χριστουγεννιάτικα σουβέρ με τη μέθοδο του quilt-as-you-go. Κι όλα αυτά τα σακουλάκια μπήκαν σε μια μια μεγάλη θήκη για σεντόνια για να μην είναι παραπεταμένα εδώ κι εκεί.  

Χθες έκοψα τα δυο υφάσματα της τσάντας, κόλλησα το θερμοκολλητικό και σήμερα τα έραψα. Έτοιμη η μισή τσάντα! Τώρα της λείπει και η φόδρα, η οποία έχει περισσότερη δουλειά. Ετοίμασα το φερμουάρ, βρήκα και το ύφασμα κι ευελπιστώ μες στο Σαββατοκύριακο να την ολοκληρώσω. 

Μέσα στη βδομάδα έλαβα κι ένα ωραίο δωράκι από την αγαπημένη φίλη-μπλόγκερ, Μαριάννα. 

Ήταν μια πανέμορφη έκπληξη για μένα. Το πακετάκι της περιελάμβανε ένα γούρι για τη νέα χρονιά -ένα λουλούδι από γκρι ύφασμα- και μια κάρτα φτιαγμένη από υπέροχα, μικρά κουρελάκια να σχηματίζουν το πιο χαριτωμένο χριστουγεννιάτικο δεντράκι. 

Σ' ευχαριστώ πολύ, Μαριάννα μου, για τα δωράκια σου κι ελπίζω να έχεις κι εσύ μια δημιουργική χρονιά, με πολύ πάτσγορκ!!

Καλό Σαββατοκύριακο σας εύχομαι, 

Ευγενία

 

   

Με διάθεση εορταστική

Καλημέρα και καλή χρονιά σε όλους μας!

Τί κάνετε; Πώς είστε; Ξεστολίσατε ή είστε ακόμα σε εορταστική διάθεση; Εμείς ξεστολίσαμε και τα δυο μας σπίτια... Διακοσμήσεις εξπρές, πραγματικά. Να στολίσουμε το σπίτι στην Κεφαλονιά λίγο προτού φύγουμε για Αθήνα, έτσι, για το καλό και μετά να στολίσουμε και το εκεί σπίτι. Άλλωστε, είχαμε και γιορτή, τη γιορτή του Βασίλη. Διακοσμήσαμε, φτιάξαμε τα σοκολατάκια μας και τα γλυκά μας κι ανοίξαμε τις πόρτες μας για τους αγαπημένους μας. Πραγματικά, τα περάσαμε πολύ όμορφα αυτές τις μέρες. 

Χρόνια είχαμε να κάνουμε διακοπές σαν τα σχολεία. Κι αν βολτάρατε κι εσείς στο Ίδρυμα Σ. Νιάρχος, τότε αυτό το δεντράκι της φωτογραφίας το αναγνωρίζετε. Ήταν τόσο όμορφο και λαμπερό που δεν μπορούσα να μην το φωτογραφίσω. 

Η γιορτινή διάθεση απλώθηκε παντού στο σπίτι, βγάλαμε το χριστουγεννιάτικο πάπλωμα και το στρώσαμε με περισσή περηφάνεια και χαρά. 

Στρώσαμε και το άλλο πάπλωμα έτσι για να το αερίσουμε, αλλά κυρίως για να πιάσει κι αυτό τόπο. 

Στην Αθήνα ταξίδεψε και το πάπλωμα που ολοκλήρωσα πρόσφατα για να το χαρίσω στην μικρή μου ανηψούλα, την Κωνσταντίνα, της οποίας χρωστούσα ένα. Απ' ότι είδα η Ευαγγελία τα έχει και τα δυο στον καναπέ του σαλονιού τους για άμεση χρήση! Κατά ένα περίεργο τρόπο, παρά του ότι είναι τόσο λεπτά, είναι ζεστά. Την κάνουν τη δουλειά τους, δεν είναι μόνο για φιγούρα. 

Και λίγο πριν εγκαταλείψουμε την Αθήνα έκανα μια ανασκαφή στην ντουλάπα με τα ραπτικά. Και δε φαντάζεστε τί ξετρύπωσα!!! 

Άλλο ένα quilt top σε τόνο εορταστικό, που φυσικά ούτε που θυμούμουν την ύπαρξή του. Αυτό το κακό αλλά και καλό έχουν τα διπλά σπίτια: δε θυμάσαι ποτέ τί έχεις αφήσει πίσω ή δεν έχεις πρόχειρο ό,τι έχεις αφήσει εκεί. Κι αυτό βέβαια, μπορεί να είναι κουραστικό αλλά σε γεμίζει κι ευχάριστες εκπλήξεις. Όπως συνέβη και με αυτό το πάτσγορκ. 

Χειροτεχνία απ' τα παλιά, απ' όταν μέναμε στην Κρήτη. Καθώς φαίνεται, μάζεψα όλα τα πειράματα που έκανα κι όσα τετράγωνα έμεναν σκόρπια και τα ένωσα σ' ένα πολύβουο quilt top, που μπήκε κι αυτό στο αυτοκίνητο και μετακόμισε στο Αργοστόλι. 

Ποιός τη χάρη μου! Τόση χριστουγεννιάτικη διάθεση να με ακολουθεί σε κάθε σπίτι. Θυμάστε ίσως το φετινό χριστουγεννιάτικο quilt top που έφτιαξα μέσα στο Δεκέμβρη και την υπόσχεση που έδωσα να φτιάξω άλλο ένα με σκοπό να τα δωρίσω στις ανηψούλες μου στα επόμενα Χριστούγεννα. 

Αν προσθέσουμε κι αυτό που ξέθαψα, μάνι μάνι βρέθηκα με τρία χριστουγεννιάτικα projects για να φέρω εις πέρας μέσα στο 2026! Η εορταστική διάθεση προβλέπω να με ακολουθεί ολοχρονίς... Χριστούγεννα non stop κι όποιος αντέξει, λοιπόν! 

Καλή χρονιά και πάλι σας εύχομαι με υγεία, χαρά και πολλή δημιουργικότητα!

Ευγενία

Δωρίζοντας λογοτεχνικά βιβλία στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας

Γεια χαρά, φίλοι μου και Χρόνια Πολλά!

Το πρώτο κομμάτι των φετινών διακοπών μας το περνάμε στη Λευκάδα μαζί με τους γονείς μου, μέσα στην ατμόσφαιρα που έχουν οι μικρές, επαρχιακές πόλεις. Εκεί όπου περπατάς στον κεντρικό δρόμο και θα σταματήσεις τόσες φορές για να χαιρετήσεις δυο γνωστούς, δυο συγγενείς. Εκεί όπου η κάθε πολιτιστική εκδήλωση αγκαλιάζεται σαν κάτι σπάνιο και σπουδαίο, γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη και λαχτάρα να βρεθεί σε τέτοιο περιβάλλον και να νοιώσει την κατάνυξη των ημερών. 

Εμείς αυτές τις μέρες αδράξαμε την ευκαιρία να αδειάσουμε και κάμποσα ράφια από τις βιβλιοθήκες μας με σκοπό να δωρίσουμε στη δημόσια μας βιβλιοθήκη λογοτεχνικά βιβλία, όχι μόνο για να κάνουμε εμείς χώρο στο σπίτι μας, αλλά κι επειδή είναι ωραίο να διαβάζεις ένα δανεικό βιβλίο και να ξέρεις ότι αυτό θα συνεχίζει για πολλά χρόνια το ταξίδι μέσα από διαφορετικά μάτια. 

Είναι γεγονός ότι η βιβλιοθήκη μας είναι πυρήνας πολιτισμού του τόπου μας και το εμβληματικό της κτήριο αποτελεί τοπόσημο του νησιού μας. 

Θυμάμαι τη μαμά μου να μας πηγαίνει τακτικά σα μικρά παιδιά για να δανειστούμε βιβλία ή για να καθίσουμε εκεί και να ξεφυλλίσουμε εικονογραφημένα παραμύθια. Στις μεγαλύτερες τάξεις, όλα τα παιδιά περάσαμε πολλές ώρες μέσα σ' αυτό το κτήριο για να φτιάξουμε τις εργασίες του Γυμνασίου και του Λυκείου, τότε που το μόνο αξιόπιστο μέσον ήταν η εγκυκλοπαίδεια. 

Για να σας πω την αλήθεια, εμένα δε μ' άρεσε καθόλου να διαβάζω Λογοτεχνία μικρή. Ήταν το χειρότερό μου. Παρά τις απέλπιδες προσπάθειες που έκανε η μαμά μου για να με συγκινήσει, εγώ ποτέ δεν κατάφερνα να διαβάσω ούτε το μισό βιβλίο. Στο δε σχολείο, ήταν μεγάλη αγγαρεία για μένα εκείνη η εργασία στο μάθημα της Λογοτεχνίας που έπρεπε να διαβάσουμε ένα έργο και να κάνουμε περίληψη κι ανάλυση. Αγγαρεία βέβαια, γιατί έπρεπε να διαβάσω ένα βιβλίο, που ομολογουμένως με άφηνε παντελώς αδιάφορη θεματολογικά... Μέχρι που έγινα δεκαπέντε και στα χέρια μου έπεσε ένα έργο της Τζέιν Ώστιν -τέτοιες μέρες Χριστουγέννων ήταν- που το διάβασα μέσα σε τρεις νύχτες κι εκεί ξεδιπλώθηκε μπροστά μου όλη η μαγεία της Λογοτεχνίας. Από τότε δε σταμάτησα να διαβάζω. Και τώρα πια που είμαι φιλόλογος, όταν κάποιος μου παραπονεθεί για το παιδί του που δε διαβάζει βιβλία του λέω ότι φταίει που δεν έχει βρει ακόμα ένα έργο για να το συγκινήσει, να το παρασύρει στους φανταστικούς και νοερούς κόσμους που προσφέρει η Λογοτεχνία μας.

Η δική μας, λοιπόν, βιβλιοθήκη καλοδέχτηκε τα βιβλία που της προσφέραμε και μάθαμε ότι ο θεσμούς της δανειστικής βιβλιοθήκης είναι ακμαίος. Με άλλα λόγια, ο κόσμος διψάει για ανάγνωση. Επίσης, η βιβλιοθήκη μας εποπτεύει κι άλλες βιβλιοθήκες (του νοσοκομείου, του γηροκομείου, των σχολείων, ...) οπότε κανένα βιβλίο δεν πάει χαμένο. 

Σας αφήνω με λίγες φωτογραφίες από τη λιμνοθάλασσα της Λευκάδας, η οποία είναι γεμάτη με φλαμίνγκο, πάπιες, ερωδιούς και τσικνιάδες αυτό το διάστημα.   

Καλό υπόλοιπο διακοπών, 

Ευγενία